Rozdanie 23; rozdawał S, obie po partii.
|
||||
|
|
|
||
|
W |
N |
E |
S |
– |
– |
– |
pas |
pas |
pas |
1 |
pas |
1 |
pas |
4 |
pas |
pas |
pas |
albo:
W |
N |
E |
S |
– |
– |
– |
pas |
pas |
pas |
4 |
pas |
pas |
pas |
1
na czwartej ręce można sobie na takie otwarcie jak najbardziej pozwolić; szanse na ewentualnego szlemika są minimalne, a bezpośrednie zapowiedzenie końcówki może spowodować korzystny dla rozgrywającego pierwszy wist
W któryś z powyższych sposobów potoczy się licytacja na
zdecydowanej większości stołów, 4 (E) będą więc bez wątpienia
kontraktem standardowym. Można je obłożyć tylko w jeden, mocno
ekwilibrystyczny sposób – obrońca S musiałby zawistować blotką
pik, spod asa, a jego partner – wziąć pierwszą lewę
W albo
K, a w
drugiej odwrócić
D (!). Jedynie wówczas broniący odebraliby cztery,
teoretycznie należne im lewy – pikową oraz trzy karowe. Nie sądzę jednak,
aby skuteczna obrona została znaleziona na choćby jednym z ponad pięciuset
stołów kwietniowych Korespondencyjnych Mistrzostw Polski 2004.
Najprawdopodobniej gracze S będą oddawać pasywne wisty w trefle bądź nawet w kiery, po których rozgrywający łatwo skompletują wymagane dziesięć lew – oprócz siedmiu wziątek atutowych zdobędą bowiem trzy trefle.
Minimaks teoretyczny: 3 (WE), 9 lew; 140
dla WE.
Maksymalne liczby lew możliwe do wzięcia przy grze w poszczególne miana:
– 9 (NS);
– 8 (NS);
– 9 (WE);
– 8 (NS);
BA – 6 (WE).